～悪魔でふじょしですから～

พอเปิดมาปุ๊ป...ช่องไรฟะ? ใช่ไม่เป็นเฟร่ย  ปีใหม่ที่ผ่านมา...สบายดีจ้า แค่นั่งเชคแผ่นนารุโตะที่ขุดขึ้นมาตอนทำความสะอาด.... หกสิบแปดแผ่น!!!! ภาคแรกกกทำแทบหมดแรงง  แต่ก็เจ๊งงบรรลัยไปเยอะ เสียดายยมักๆ

ภาคสองคุก็ทรยศไปดูแผ่นผีซะงั้นเพราะขี้เกียจรอลิกสิท เป็นมนุษย์ที่โลว ใช้อะไรไม่ค่อยเป็น  จะดูทูบก็โหลดโปรแกรมไม่ขึ้นอีกอีชั้น แต่เพื่อความสวยงามมม อิชั้นไปแวบๆให้เพื่อนหาแถวๆอมาซอนให้สวยๆแล้วเย้สสส

สรุปแล้วอิชั้นมาเวิ่นน้องโตะนั่นเองงง เซยูที่รักๆหลายคนมาเพียบบบบ หูลายยสุดๆเลยค่า นับเป็นเรื่องที่การรวมนักพากย์มหาศาลมากที่สุดที่เคยดูมา

แต่พอดูโตะมากๆเข้าทำไมเกลียดสึนะเรื่องรีบอร์นยังบอกไม่ถูกแฮะ เป็นปริศนาที่ตัวเองต้องตามไขต่อไป

เพราะว่าอิชั้นลาออกเรียบร้อย

เพิ่งจะรู้นะเนี่ย ว่าเวลาจะออกต้องเขียนหนังสือก่อน แล้วก็รออนุมัติ แล้วก็ต้องทำงานให้ครบรอบด้วย

ตอนแรกนึกว่าจะออกก็ไม่ต้องมานึกว่าแบบนั้นอ่ะ

อืชั้นป่าวขี้เกียจ หรือเกี่ยงงาน หรือเพราะงานเยอะ หรอกนา  แต่เพียงว่าสุขภาพเข่ามันแย่ลง แบบปวดเข่ากะส้นเท้าอ่ะ แถมเครื่องแบบเรามีหมวกด้วยกลายเป็นว่า ผมยิ่งร่วงอีกด้วยประมาณ ลูบหนึ่งทีผมติดมาเป็นกำอ่ะสิ

เราเองก็ไม่ได้กังวลนะ แต่พอคืดถึงว่า อายุเรากับหน้าที่การงาน ถ้าผมร่วงจนหมดหัวตอนไม่ถึงสามสิบนี่มัน...

ก็นะ ทำใจไม่ได้แฮะ

แล้วก็นะงานเราก็เหนื่อยแฮะ ญี่ปุ่นก็แทบไม่ค่อยได้ใช้มาก ยกเว้น นายด่าแล้วให้เราเป็นล่ามให้ก็เท่านั้นเอง

แต่เรารู้สึกว่า ความถูกต้องมันหายไปเยอะมาก แล้วก็เวลาเราต้องแปลไทยจากญี่ปุ่นกลับไป รู้สึกมมันช้ามากกและถึงขั้นนิ่งไปเลยก็มี นี่แค่เดือนที่สี่เองนา ที่เราไม่ได้ฝึก หลังจากจบเนี่ย

สกิลแปลก็เน่าสุดๆ จนรู้สึกว่ามันถอยลงทุกอย่าง จนรู้สึกไม่อยากจะทำงานนี้ต่อแล้วอ่ะ 

ก็เราก็หวังว่าจะได้งานที่ตรงกว่านี้แล้วก็..ขอให้ใกล้บ้าน

เพราะเราเลือกงานปัจจุบันหรือแคชเชียร์ควบผู้ช่วยในร้านอาหารญี่ปุ่นเพราะใกล้บ้านเนี่ยแหละ  ไอ้เหตุผลไม่อยากเลือกงาน เราแค่ไว้หลอกผู้ใหญ่ที่มาถามเราอ่ะ

 

ผมร่วงมากกกกขนาดเดินเฉยๆ ตัดก็สั้นแล้วมันก็ร่วง เครียดไหม

ทำงานหนักแล้วเงินน้อย เครียดไหม